تخیل شاعری


آخرین موضوع ها: --- افتتاح سایت شصت برگ (مجموعه آثار کلاسیک) --- انتشار کتاب کوله بار تنهایی --- این هیولا تو را دوست دارد --- سلسله مقالات «قابلیت های سبک نیمایی» --- بخش نقد آزاد انجمن --- طرح نقد و بررسي آثار --- فراخوان های ادبی --- قوانین انجمن شعر و ادب پارسی ---

ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رای - 0 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
تخیل شاعری
11-30-2015, 04:26 AM
ارسال: #1
تخیل شاعری
همواره چیزی که ذهن مرا بخود معطوف میداشته این بوده است که شعر محصول تخیل شاعرانه است یعنی که شعر ناب را شعری دانسته اند که مشحون از تخیلات بوده باشدواستغراق شاعر درآن موج بزندوکلام او درمتافیزیک گنجیده باشدبیرون از جهان مادی حتی آمیخته به افسون وسحر وشاید بتوان گفت به رویا ماننده باشدوحتی گفته اند شعر ناب در خلسه ای شکل میگیرد که حضور شاعرش را در آن گیرودار سرودن نخواهی دید وشاعرغایب بوده باشد وقتی که کلامش نسج میابدودرآن اثناکه حال و هوای شاعری بر او عارض گردد دیگر او نیست که میسراید وکس دیگری است که بجای او و بازبان او شعرمیگوید وحروف و کلام وابیات به زبان او جاری میشود ودر ذهنش پیشاپیش شکل میگیرد بدون آنکه خود شاعر حاضردر آن زمان و هنگامه بوده باشد و همه ی آنچه میبایست بگوید بدو تفویض و اعطاء میشود بصورتی که وقتی از آن حال بیرون شد همه را گفته بیندحال اگر چنین است وشاعر زبان الهام بکار گیردقواید شعری و چارچوبها کی شکل میگیرد؟ آیا وقتی شاعر از آن استغراق بیرون شد و سروده ی خود را مورد بازبینی قرارداد به اصلاح یا تعیین قوالب شعر خود می پردازد که اگر اینگونه باشد آن اصالت شعری خویش را خدشه دار میکند واگر بخواهیم بگوییم همه این جزییات اعم از اوزان و قوالب و قوافی و اینگونه مسایل هم درکل بدو تفویض شده وداده شده ودر کل شعر شسته رفته ای بدو اعطا شده وبدان واسطه ما آن را ناب دانسته ایم پس اشعاری که در پی تاریخ دگرگون گردیده و به تکوینی وتکاملی چون شعر نو و سپیدمنجرگشته را بخودی خود مردود دانسته ایم پس کدامین شعر میتواند از اصالت والایی برخوردار بوده باشداشعاری که پیش از این سروده اند یااشعاری که پس ازاین میسرایند؟ یا اینکه ما معیارمان را برای اصالت شعر و ناب بودنش بر محتوی شعر بگذاریم بدور از حد و حصرها و قیودی چون اوزان وقوالب و قوافی؟
 

 

 

عاقلان اشکسته اش از اضطرار
عاشقان اشکسته    باصد اختیار 
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط نوید دانایی ، زارا ، رویا پاکیزه ، masum70 ، roza1347 ، kuyeyar ، رودگر
12-17-2015, 08:14 AM (آخرین ویرایش در 12-17-2015 08:15 AM توسط نوید دانایی.)
ارسال: #2
RE: تخیل شاعری
سلام دوست من
سوال خوبی مطرح فرمودین.
از دوستان خوبمون دعوت می کنم نظراتشون رو بیان بفرمایند تا در نهایت به اجماع برسیم.
اما چند نکته در مورد متن سوال
تو بخشی از سوالتون فرمودین : «اگر بخواهیم بگوییم همه این جزییات اعم از اوزان و قوالب و قوافی و اینگونه مسایل هم درکل بدو تفویض شده وداده شده ودر کل شعر شسته رفته ای بدو اعطا شده»
از فرض فوق به حکمی رسیدیم . به اعتقاد حقیر این فرض ، صحیح نیست و طبعا حکم استنتاج شده از اون هم منتفیه.
قواعد و جزئیات (علم عروض و قافیه ، دایره ی واژگان ، آرایه های ادبی و ...) اکتسابی هستن و با ممارست در ذهن سراینده نهادینه میشن.
اونچه که شاعر رو از سایرین متمایز می کنه ، روانی طبعشه.
پس ، شعری که از ذهن شاعر می جوشه ، حاصل تلفیق آموخته ها و توانایی های ذاتی شاعره.
نکته ی بعد این که فرمودین «
 اشعاری که در پی تاریخ دگرگون گردیده و به تکوینی وتکاملی چون شعر نو و سپیدمنجرگشته» و با عنایت به این مطلب ، چالشی رو مطرح کردین. 
بدواً باید در مورد صحت و سقم این مساله تعمق و تحقیق کنیم. 
آیا واقعا سیر تکاملی شعر پارسی ، به نیمایی و سپید منتهی شده و این سبک ها ، نمود تکامل و بلوغ شعر پارسی هستن؟
شخصا چنین باوری ندارم و صد البته بعید می دونم حتی صاحب قلمان این سبک ها هم چنین اعتقادی داشته باشن.
با این شرح ، این بخش از سوال هم به نوعی منتفی خواهد شد.
پیشنهادم اینه که برای بررسی همه جانبه ی سوال ، نظرات سایر دوستان رو هم در مورد فرایند تولد یک قطعه شعر و همچنین سیر تکاملی شعر پارسی ببینیم.
برقرار باشید


 

تو شعرسرودی و من امضا کردم ...

بازدید از وبسایت این کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط masum70 ، kuyeyar ، homayoun121 ، رودگر ، رویا پاکیزه
12-18-2015, 06:59 AM
ارسال: #3
RE: تخیل شاعری
باادب و احترام حضوراستادارجمند جناب دانایی عزیز،بنده با نقطه نظرات شما دوست عزیز کاملا موافقم که شعر تلفیقی از توانایی های شاعر یا همون الهامات هست بعلاوه ی اکتسابات یاهمون آموخته های شاعر ودر واقع این تبحر شاعر هست که بوقت خودش ودرآن اثنا به آن تلفیق نایل میآیدودر حقیقت آن چه که آموخته و کسب کرده رو در شعرش همزمان اعمال میکنه گرچه همین نکته ی باریک باعث سردرگمی بنده شده وآن این هست که آیااین تلفیق شاعر از بارمحتوایی شعرخودش که از منبع الهامات خودش گرفته وما آنرا عین کمال میدانیم وبواسطه آن شعری را ناب میدانیم آیا خواهد کاست یانه؟واگر در پایان شعر نیمایی و سپیدرا مثال زدم بخاطر کاربرد روزافزون اون هستش ودر کل شامل هرگونه شعری که حاصل سیر تاریخی شعرهست میتونه باشه که اگر این سیر راسیر تکاملی ببینیم میتوانیم بگوییم که شعرهم درروند تاریخ درحال رشد است.گرچه باز نظر حقیر این نیست چرا چون حقیر براین باوراست که آفتاب هنر بالاخص ادبیات و شعر در کوره راه تاریخ و سیرش رو به افول داردچه پیشینیان ما چه ادبیاتشان چه شعرشان از غنای والاتری برخوردار بوده است.   

 

عاقلان اشکسته اش از اضطرار
عاشقان اشکسته    باصد اختیار 
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر
نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط نوید دانایی ، masum70 ، kuyeyar ، رودگر ، رویا پاکیزه
ارسال پاسخ 


پرش به انجمن:


کاربران در حال بازدید این موضوع: 1 مهمان