یلدا

یادباد شبهایی که کرسی، مرکز دنیای کودکی مان بود و دورِ آن، درازای آخرین شب پاییز را گیسوانی برفی و ریشی سفید روشن می کرد.
حلقه های زنجیر ثروت انسانی مان، یک به یک به هم پیوسته و کلاف اصالتمان به حضور ریز و درشت آدمیانی از جنس اعتماد و انسانیت و عشق، تنیده می شد.
ریسه رفتن کودکان، قهقهه های زنان، خندهٰ مردان و در هم آمیختن گاه به گاهِ آنها از یک سو، سفره و سینی رنگارنگ میوه و طعام که هر یک از حاضرین، رنگی از سلیقهٰ خویش بر آن زده بودند از سوی دیگر چونان بر لوح دل و جان نقش می بست که در هر نقطهٰ سخت و تاریک زندگی پس از آن، تنها یاد چونان شبهایی در ذهن، تمام غبار و درد روزگار را سیل گونه می شست و با خود به دور دستها می برد.
علاوه کنیم بر این بهشت، سخنان نغز و ذکر خاطرات بزرگان و شاه بیت غزل این دورهمی، دَلوِ دل انداختن به خزانهٰ حافظ را و شگفت اینکه هر کس در پی لایسنس نود ۳۲ هرچه بود، در فال خویش می یافت.
اما در، همیشه بر یک پاشنه نچرخیده است و گوهرانِ هیچ جماعتی تا ابد مشعشع نمانده اند، مگر در اعماق خاطراتمان.
در آستانهٰ تجربهٰ یلدای دیگری هستیم که پاسداشت روند رو به نور طبیعت و آغازِ کوتاه شدن شب و بلند شدن روز است در فرهنگ نیاکان ما.
شب یلدا که از نیمه گذشت، به یاد آریم این بیت حافظ را:
صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن
دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

یلدای ۱۴۰۴ خورشیدی
همایون باد

محمد رزاقی (تابان)