دختری از جنس پاییز و باران

من از جنس سکوتی عمیق هستم، آنگاه که کلمات در قلبم جوانه می‌زنند.

عاشق پنجره‌ام، همان پنجره‌ای که صبح را به خانه خسته روحم فرا می‌خواند. با یک فنجان خیال، قدم‌زنان در کوچه‌های خاطره، آواز گذشته را زمزمه می‌کنم.

دلم را به مهتاب می‌سپارم، به درختی که رازهایش را آرام در گوش باد نجوا می‌کند.

من همانم که زخم‌های زندگی را با نخ امید به پیراهن فردا دوخته و آن را به چراغی برای روشن کردن راه تبدیل کرده‌ام.

و از پاییز آموختم زیبایی رفتن و شکوه دوباره روییدن را. من شعری ناتمامم که هر شب با عشق، با ایمان و رویا نوشته می‌شوم.

زنی از جنس باران، با دلی که هنوز به معجزه‌های کوچک ایمان دارد. و هنوز عاشق عطر خاطره است، عاشق کوچه‌هایی که رد کودکی‌اش را در خود جای داده‌اند.

من با واژه‌ها نفس می‌کشم، هر شعر تکه‌ای از روح من است که هنر روی کاغذ می‌رقصد.

آری، من همانم؛ دختری با خیال‌های بلند، قلبی پر از احساس، و دستی که هنوز برای نوشتن زیبایی‌ها می‌لرزد.

✍🏻 سحر شاه گردی