بخت خفته

بوسه بر لب‌هایم می‌زد، اما خالی از احساس بود؛ گویی بر لبان ترش، وسواسی پنهان داشت.

خواستم دلم را به گیسوان دلربایش گره بزنم، اما وقتی دست به زلفش بردم، چه بگویم؟ گویی همه چیز بر باد رفته بود.

گونه‌هایش مانند هلویی رسیده، زیبا و آبدار بود و رنگ چشمانش، یادآور باغی پر از گیلاس.

همین که خواستم در آغوشش بگیرم، صدها تیغ بر جانم نشست؛ گویی مژگانش به آغوش کشیدن حساس بود.

ابروانش را نوازش کردم و زخمی شدم؛ جنس ابرویش، تیز و برنده چون داس بود.

برای بیدار کردن بختم، به عشق او تکیه کردم، اما مهر او نیز در خوابی عمیق و پر از خرناس فرو رفته بود.

قامتش، مانند سروی بلند، گویی سقف آسمان را می‌شکافت؛ زیبایی، مهر و جلوه‌اش وصف‌ناپذیر بود.

پلک‌هایش که نشان از چشمه‌ای از احساس داشت، همچون گلبرگی معطر از هزاران یاس بود.

زاهد منبرنشین مدتی در میان ما نبود؛ غافل از آنکه نگار ما، همین انسان بی‌خرد بود.

هرگز فکرش را هم نمی‌کردم که شیخ ما، در لباس پری، با تمام اهل شهر سرگرم پک موزیک خوشگذرانی باشد.