مناجات خواجه عبدالله انصاری منت خدای را عزوجل

منت خداي را عزوجل که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزيد نعمت. هر نفسي که فرو ميرود ممد حياتست و چون برمي آيد مفرح ذات. پس در هر نفسي دو نعمت موجودست و بر هر نعمتي شکري واجب .

از دست و زبان که برآيد   /   کز عهده شکرش بدرآيد

اعملوا آل داود شکرا و قليل من عبادي الشکور

بنده همان به که ز تقصير خويش   /  عذر بدرگاه خداي آورد

ور نه سزاوار خداونديش                 /  کس نتواند که به جاي آورد

باران رحمت بي حسابش همه را رسيده و خوان نعمت بي دريغش همه جا کشيده. پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندرد و وظيفه روزي به خطاي منکر نبرد .

اي کريمي که از خزانه غيب       /  گبر و ترسا وظيفه خور داري

دوستان را کجا کني محروم        /  تو که با دشمن اين نظر داري

فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردين بگسترد و دايه ابر بهاري را فرموده تا بنات نبات را در مهد زمين بپرورد و درختان را به خلعت نوروزي قباي سبزورق در برگرفته و اطفال شاخ را به قدوم موسم ربيع کلاه شکوفه بر سر نهاده و عصاره نايي به قدرت او شهد فايق شده و تخم خرمايي به تربيتش نخل باسق گشته.

ابر و باد و مه و خورشيد و فلک در کارند     /   تا تو ناني بکف آري و بغفلت نخوري

همه از بهر تو سرگشته و فرمان بردار         /  شرط انصاف نباشد که تو فرمان نبري

در خبر است از سرور کائنات و مفخر موجودات و رحمت عالميان و صفوت آدميان و تتمه دور زمان محمد مصطفي (ص) شفيع مطاع،  نبي کريم، قسيم جسيم، نسيم و سيم

چه غم ديوار امت را که دارد چون تو پشتيبان  /  چه باک از موج بحر آن را که باشد نوح کشتيبان

بلغ العلي بکماله کشف الدجي بجماله   /  حسنت جميع خصاله صلوا عليه و آله

هرگاه که يکي از بندگان گنه کار پريشان روزگار دست انابت به اميد اجابت به درگاه حق جل و علا بردارد ايزد تعالي در وي نظر نکند بازش بخواند باز اعراض کند .

ديگربارش به تضرع و زاري بخواند حق سبحانه و تعالي فرمايد:« يا ملائکتي قد استحييت من عبدي و ليس له رب غيري فقد غفرت له» دعوتش اجابت کردم و حاجتش برآوردم که از بسياري دعا و زاري بنده همي شرم دارم .

کرم بين و لطف خداوندگار   /  گنه بنده کردست و او شرمسار

عاکفان کعبه جلالش به تقصير عبادت معترف که ماعبدناک حق عبادتک و واصفان حليه جمالش به تحير منسوب که ماعرفناک حق معرفتک

گر کسي وصف او ز من پرسد   /  بيدل از بي نشان چه گويد باز

عاشقان کشتگان معشوقند       /  برنيايد ز کشتگان آواز

يکي از صاحبدلان سر به جيب مراقبت فرو برده بود و در بحر مکاشفت مستغرق شده آنگه که از آن حالت باز آمد يکي از دوستان به طريق انبساط او را گفت: از آن بوستان که بودي ما را چه تحفه اي کرامت آوردي؟

گفت: بخاطر داشتم که چون به درخت گل رسم دامني پر کنم هديه اصحاب را. چون برسيدم بوي گلم چنان مست کرد که دامنم از دست برفت .

اي مرغ سحر عشق ز پروانه بياموز    /      کان سوخته را جان شد و آواز نيامد

اين مدعيان در طلبش بي خبرانند        /     کانرا که خبر شد خبري باز نيامد

اي برتر از خيال و قياس و گمان و وهم  /  وز هر چه گفته اند و شنيديم و خوانده ايم

مجلس تمام گشت و به آخر رسيد عمر     /   ما همچنان در اول وصف تو مانده ايم