مسافر کهکشان

مسافر کهکشان
همین امروز به سفر دور بی بازگشتی می روم.
همین امروز همه لحظه شادی ام و کمی نان دست پخت و یک ساعت شماته دار برمی دارم و مسیر بی انتهایی را آغاز می کنم که تنها می توان در آن رفت.
وسعت فرزانگی مخدوش و چهره مبسوط شادی را می گذارم به حساب قصه های دور که گاه گاه از این و آن می شنیدم.
یادم نیست چه کسی اولین بار چند پروانه را به موهایم دعوت کرد، شاید خودشان آمدند و مرا به حساب آوردند، تا همه را با خود بیاورند و نشانشان بدهند که چند پرچین آنسوتر آشفتگی موهای کسی هم می تواند با رقص گندم در باد بک لینک behtarinbacklink.com اشتباه شود.
تشویش مهربان ماندن و مهربان نماندن. دو دلی و برزخ لبخند و تلخند و کشاکش نگریستن و گریستن. کمی اینطرفتر، سادگی دور بی‌قافیه، بی‌وزن، انکار همه اشاره‌های سرانگشتان اتهام.
کسی چه می‌داند که میزبان چند پروانه‌ام.
سایه که می‌کشد بالشان بر تن گندم زار، بارانی می‌شوم.
یک دقیقه تماشایشان می‌کنم و می‌گذارمشان به حساب روزهای نیامده‌ای که ممکن است تلخ و گزنده باشند. برای موقع‌های دلتنگی که هوس چند منظره یاغی‌ام می‌کند.
تو را نشانه گرفتم به سمت ماه، به سمت کهکشان راه‌شیری. می‌گویند به سرزمین دوری راه دارد که همه مردمانش از جنس آتشند. سرخ و گرم.
همین امروز به سفر دور بی بازگشتی می‌رویم که در آن نه دلتنگ پنجره می‌شویم، نه هوای بارانی نگرانمان می‌کند، نه از مردمان برزخ نشین خبری است و نه…

سرود باد جاری است و
چند سایه بلند و کوتاه در حاشیه جاده
چند قاصدک رقصان
من و شاپرک‌های ساده.