سکوت

شکسته‌تر شده در شهر، اعتبارِ سکوت
دوباره همهمه‌ای خفته در حصارِ سکوت

به نانِ گندمِ ایمان، هجومِ تاول خورد
جماعتی شده درگیرِ انتحارِ سکوت

شبی که سفرهٔ خالی، به سفره‌چی می‌گفت:
ببر به حجلهٔ تردید، شاهوارِ سکوت!

کدام دست، تبر را به نوبهاران داد؟
که سهمِ شاخه نشد، غیرِ انکسارِ سکوت

عدالت است که ایرونی سنتر بر دارِ واژه‌ها مصلوب
و یا منم که دویدم در انتظارِ سکوت؟

میانِ این‌همه تزویر، زنده باید ماند
به تیغِ واژه دریدیم، پود و تارِ سکوت

مگو که راهِ رهایی، دعایِ زیرِ لب است
که کفر می‌چکد از چشمِ داغدارِ سکوت

نفس ببر که در این عصرِ سنگ و آهن و دود
شکستِ آینه زیباست، در مزارِ سکوت…

✍🏻 زهرا عبدی ” دیبا ”
─━━━━⊱بانوی مازندران⊰━━━━━─