باران سراسیمه

در پای نگاهت ، من ِ زنجیر ، چنانم
باران سراسیمه ، که دلخسته ، روانم

افتاده به گیسوی کمندت دل مجبور
این جبر قشنگی ست، نخواهم برهانم

پیوند من از ، روز ازل با می لبهات
بسته است خداوندِ شراب و شریانم

افراشته ای قامت ِ رعنا و خرامان
در باغ لردگان ِ خیالات ، تو ای سرو چمانم !

سرمست و خراباتی و بیچاره و مجنون
افتاده و لنگان و غزلخوان ِ خزانم

خاک و خس و خاشاک بیابان همه دیدند
مشتاق به هر ردّ عبورت چه دوانم!

مهمان من از آن ِ من است این گل بستان
چون خون به رگم، جان به تنم، روح و روانم

آشفته و گیج از سر بازار دو چشمت
تا کوچه ی موهـای بلندت نگرانم

موسا شده ای بر لب نیلم چه خیال است
بشکاف و گذر کن به دو ابروت ، جهانم

غم را ببر آنجا که هوس باشد و حالی
بگذار ، لب ِ بام ِ خیالت ، بنشانم

تا مقصد آغوش تو ، از ، مبدأ این شعر
یک جاده پُر از ، باور وُ بار وُ ، چمدانم

صبر از دل ِ بیمار ، نخواهید نخواهید
این زجر جگرسوز ِ ، گران را ، نتوانم

#میم_ابراهیم_حسینی

#غزل
@motrebaaneh