آرامش جان

جانم به خنده چشمان تو وابسته بود،

و شیرینی این زندگی در دستان تو قرار داشت.

هر آنچه در اعماق دلم جای گرفته بود، سراسر عشق بود،

و شرح حال قلبم در چهره خندان تو نمایان می‌شد.

در هجوم غم‌های این دوران پر از بلا،

امن‌ترین پناهگاه، آغوش تو بود.

بر این خلوت معطر از حضور، سایه افکن،

زیرا وجودم از تپش ایمان جاری تو سرچشمه می‌گرفت.

بی‌نشان و گمگشته در این دشت فراق بودم،

و راهی که به خود یافتم، از لطف و احسان تو بود.

قطره‌ای بودم و در دوستان پهنای دریای دلت،

موج سرگردانم با جریان تو به آرامش رسید.

بی‌تو ای جان، نفسم در قفس سینه حبس شد،

و نفس تازه تنها در گرو جان تو بود.

محمد که اکنون بنده پیمان تو شده است،

آشکارا می‌گفت که جانش فدای توست.