شانه های رنج

چه تلخ است؛

آن‌گاه که آدمی، درد را زندگی کند،

به امیدِ روزی که زندگی را زندگی کند.

سال‌ها از شانه‌های رنج بالا برود،

بی‌آنکه به پنجره‌ای از روشنایی برسد.

هر صبح، تنها تکرارِ شب باشد،

و هر نفس، وامی از اندوه.

اما شاید: همین امیدِ خاموش،

آخرین چراغی‌ست که نمی‌گذارد

انسان،

پیش از مرگ، از زندگی دست آهنگستان بکشد.