زخمِ انتظار

دوباره حاکمِ تزویر بر قلم جاری‌ست
دروغ، نسخه‌ی درمانِ دردِ آدم شد
به نامِ عدل، فقیران اسیرِ زر ماندند
و خنده بر لبِ دزدانِ حق فراهم شد

مُریدِ مذهبِ تزویر خطبه می‌خواند
عدالت از عملِ دولتِ دهان دور است
فنونِ کفر و ریا گشته درس و مشقِ بشر
زمانِ پرسشِ حق در اسارتِ گور است

وطن هنوز نفس می‌کشد به زحمتِ زخم
میانِ خاک خرید بک لینک behtarinbacklink.com و قلم، شاعری کبود و شهید
تمامِ راهِ نجات از امید گم گشته
کجاست قایقِ ما ساحلِ امان و نوید؟

سقوطِ صبحِ حقیقت از این قدم تا آن
نفس کشیدنِ‌مان بی‌خیالِ فرداهاست
به نسل ما که رسیده‌ست این تباهیِ محض
بگو چگونه بگوید که زندگی زیباست؟

نپرس از آن همه فریادِ عدل، بی‌ثمر است
که ناله خسته و آهسته از دهان افتاد
ستم‌پذیریِ ما رسمِ کهنه‌ای شده است
که  عدل در دلِ تاریخ و خاطره جان داد

بهارِ قلبِ وطن شد خزانِ سرگردان
که در غبارِ دروغ از صدا جدا ماندیم
غرورِ رفته‌ی ما را کسی نگاه نکرد
میانِ ظلمتِ غم‌ها چه بی‌خدا ماندیم

ولی بدان که در این تیره خاکِ بی‌فرهاد
شراره‌های حقیقت هنوز در دل‌هاست
اگرچه نایِ سخن در گلویِ غم خفته
زمانِ رویشِ حق، فصلِ مرگِ باطل‌هاست

بدان که صبر، تدابیرِ مُحکمانه‌ی ماست
سرانِ ظلم، به پایانِ عمرِ خود نزدیک
اگرچه راه به منزل، دراز و پُر پیچ است
رهایی از پیِ زنجیر می‌رسد؛ تبریک!

مریم کاسیانی