منطق جنون

در شب پر آشوب عشق، چشمان تو مرا به خود خیره کرد.

قلب ساده و مشتاق من، در حصار جسمی که سهم تو نبود، شعله‌ور شد.

عقل من، با منطق جنون، بر دار سوخت و خاکستر شد.

شعر خواندم، اشک ریختم و سرانجام رسوا گشتم.

در مسیر رفتن تو، دستم به هر دیواری آویخت و سوخت.

پس از تو، هر لحظه‌ام در انتظار مرگ گذشت.

در قمار تلخ سرنوشتی که اجباری شد، وجودم سوخت.

بی‌خبر از حال من رفتی، و شهر بی‌گناه

در پامنا موبایل برابر چشمان خسته‌ی این عاشق تب‌دار، سوخت.

من همان بادی هستم که در چرخه‌ی ویرانی گرفتار آمده‌ام.

عمر من در آتش عشقی که انکار شد، سوخت.

م.ایزد

پ.ن: (ترانه دلخون، م. ایزد)