قومی ز خیال در غرور افتادند – ابوسعید ابوالخیر

ماجرای حسین

عرش الهی در غم حسین (ع) ماتم‌زده است و زمین در عزای او اشک می‌ریزد. قلب زمین از ندای «هل من ناصر ینصرنی» او شکست و آسمان وفایی بهتر از وفای...

مناجات

به نام آنکه هستی داد هستی نباشد دست از او بالای دستی در آن ساعت که دنیا را بنا کرد درِ گنجینه اش بر خلق وا کرد پدید آورد از هیچ...

سکوت

شکسته‌تر شده در شهر، اعتبارِ سکوت دوباره همهمه‌ای خفته در حصارِ سکوت به نانِ گندمِ ایمان، هجومِ تاول خورد جماعتی شده درگیرِ انتحارِ سکوت شبی که سفرهٔ خالی، به سفره‌چی می‌گفت:...

بزم عنکبوت و بغض مور

بارِ سنگینی به دوشِ مورِ زار آه از آن خورشیدِ سوزانِ دیار رنجِ مورِ خسته و این کارِ خام تا ملخ بنشسته در بازارِ دام وای از آن روزی که قانون...

به جهنم که …

پشت فریاد من خدا خواب است که سکوت اش صدا ی در می داد دست گیج ام دریچه را تا بست بختکی روی صورت ام افتاد بختک نا نجیب الفاظ است...

شانه های رنج

چه تلخ است؛ آن‌گاه که آدمی، درد را زندگی کند، به امیدِ روزی که زندگی را زندگی کند. سال‌ها از شانه‌های رنج بالا برود، بی‌آنکه به پنجره‌ای از روشنایی برسد. هر...