خون بیاورید، خلاص

من تشنه خون زنده‌ام، خونی تازه که از رگ بریده حیات شره می‌کند. آیا سر بریدن گوسفندان را دیده‌ای؟ دیده‌ای که خون پامنا موبایل چگونه می‌جهد و پخش می‌شود و سطح تیره آسفالت را سرخ می‌کند؟

من به پاچه‌ها و چشم‌ها تن نمی‌دهم، هیچ چیز جز جگر این جنون تشنه را شفا نمی‌دهد – لخته‌های خونی که در جگر شناورند –

خام، خام، خام، خام؛ خام؛ مثل طعم گردن غزال زیر چنگال‌های وحشی پلنگ. خام؛ مثل تکه‌های قلب گورخر در ضیافت شبانه شغال‌ها. خام؛ مثل لخته‌های خون چلچله لابلای پنجه‌های قاطع عقاب. خام؛ مثل آرواره‌های شیرها که نرمی گلوی گاوهای خسته را می‌درند.

خون بیاورید و جام‌های هفت خط تشنه را در میان رودخانه‌های خون بیفکنید.

این ترانه‌های بی‌رمق، این ترانه‌های من بدون تو، این ترانه‌های آه های بی‌ثمر، این ترانه‌های لوس بی‌خطر، این ترانه‌های کهنه را رها کنید. خط و خال و گونه را رها کنید.

شعرهای مرده را، شعرهای شاعران مست را، شعرهای “من بدون تو نمی‌تونم”، شعرهای زنگ‌زده را رها کنید.

خون بیاورید و این تن برهنه را، این همه پلشتی هزاره‌های هرزه را در میان موج خون بیفکنید.

عاشقانه‌های سرسپرده را، این همه غزل برای عشق‌های برباد رفته را، زل زدن به آسمان بی‌دریچه را، شعر باده‌های رنگ محتسب گرفته را، شعر “من بمیرم و تو زنده” را، این تعهدات نم‌کشیده را، این همه رسالت و ادا و عشوه را رها کنید.

خون بیاورید، خون تازه‌ای که می‌جهد و پخش می‌شود و سطح تیره را سرخ می‌کند.

این درخت خسته را، آب‌های راکد و افسرده نه، خون سرخ و تازه سبز می‌کند. خلاص.