معماریِ معنا در ترازِ تئوریِ تلفیق؛ از ساختارگرایی تا شهود

شعر در ساحت معاصر فراتر از یک فرم زبانی یا فوران احساسی یک «سیستم پیچیده‌ی ادراکی» است ما در دورانی زیست می‌کنیم که دیگر نمی‌توان با ابزارهای سنتی و نگاه‌های تک‌بعدی به کالبدشکافی روح واژه پرداخت حقیقت گمشده‌ی ادبیات امروز در گسست میان «فرمالیسم محض» و «شهود رها شده» نهفته است
‌
«تئوری تلفیق» که بنده بر ضرورت آن پای می‌فشارم تلاشی است برای گذار از این بن‌بست تاریخی تلفیق در نگاه بنده صرفاً هم‌نشینی دو سبک یا آمیزش «شعر نو» و «سپید» نیست بلکه یک «واکنش هسته‌ای در قلب معنا» است ما نیازمند آن هستیم که «هندسه‌ی کلام» را با «فیزیک معنا» پیوند بزنیم
‌
در این تئوری شاعر دیگر تنها یک «راوی» نیست بلکه یک «آنتروپولوژیست واژگان» است که می‌بایست میان لایه‌های پنهان روان اسطوره‌ها و حقایق علمی پیوندی ارگانیک ایجاد کند وقتی از «تکانه نور» «تکوین هیچ» “سرگیجه کلمات”سخن می‌گوییم در واقع در حال تبیین یک میهن گیم موقعیت تئوریک هستیم که در آن اشیاء از ماهیت فیزیکی خود تهی شده و به «امواج معنایی» تبدیل می‌شوند
‌
هدف غایی تئوری تلفیق رسیدن به «شعر تبیینی» است شعری که به جای توصیف جهان به «تبیین چرایی هستی» می‌پردازد ما باید از سطح پوسته‌ی کلمات عبور کرده و به هسته‌ی سخت حقیقت برسیم جایی که نور، علم، عرفان و کلام در یک نقطه‌ی واحد به نام «تلفیق» به یگانگی می‌رسند
‌
این مسیری است برای بیداری آگاهی در شطرنج کلمات مسیری که در آن هر واژه، یک «اتم باردار» از اندیشه است
‌
دکتر محمد کیا حبیب‌زاده