تو برای منی؛ حتی اگر نگویم

عزیزکم…
با چه زبانی باید بگویم که تو برای منی؟
قهر کنم؟
حرف بزنم؟
شعر بگویم؟
یا شاید دلت می‌خواهد فریاد بزنم و جهانی را خبر کنم
که دوستت دارم…
چشم‌هایت را نبند؛ مرا نگاه کن.
دوستت دارم، آری… اما احساساتم را هم ببین.
من حسودم؛
به لبخندهایی که برای دیگران می‌زنی،
به حمایتی که هرچند کوچک، از دیگران می‌کنی،
به صدایی که با دیگری حرف می‌زنی…
اصلاً چرا باید با بقیه صحبت کنی؟
من حسودم؛
به هر نگاهی که از کنار تو می‌گذرد و سهم من نیست،
به هر واژه‌ای که از لب‌هایت بیرون می‌آید و برای من نیست،
به هر لبخندی که بی‌خبر از من روی چهره‌ات می‌نشیند.
گاهی با خودم می‌گویم:
کاش دنیا فقط همان لحظه‌ای باشد که تو نگاهم می‌کنی؛
آن‌وقت نه رقیبی هست، نه صدایی، نه آدمی…
فقط من و تو.
من حسادت می‌کنم،
نه از بی‌اعتمادی،
نه از تردید…
از دوست داشتنِ زیادی‌ست؛
از ترسی شیرین که نمی‌دانم از کجا آمده،
اما هر روز آرام در دلم قد می‌کشد.
وقتی با دیگری حرف می‌زنی،
هزار بار از خودم می‌پرسم:
چطور ممکن است صدای تو به گوش دیگری برسد
اما قلب من هنوز بی‌تاب بماند؟
اگر حسادتم را Notepad انلاین می‌بینی،
اگر گاهی اخمی روی صورتم می‌نشیند،
اگر سکوت می‌کنم و تو فکر می‌کنی چیزی نیست…
باور کن،
همه‌اش از عشق است؛
از ترسی که نمی‌گذارد حتی یک لحظه
فکر کنم سهمی جز «تو» داشته باشم.
حسودم…
به هر چیزی که تو را برای یک ثانیه از من بگیرد.
تو برای منی؛ از من دور نشو 🙂
حتی اگر گفتم «برو»،
حتی اگر تو را طرد کردم یا قهر کردم،
بمان و بفهم
که تمام این حرف‌ها
فقط ترجمه‌ی یک جمله است:
من، بی‌قید و شرط، تو را می‌خواهم.
فاصله را از بین خواهم برد…
تو نترس.