فرشته ای که نبود

پشتِ بال‌های سپیدش، سیاهیِ عمیقی نفس می کشید.

خنده اش صدای نفرت داشت.

دلش بزرگ بود ، آن‌قدر بزرگ که سال‌ها زباله دانِ دروغ، ریا و خودخواهی شده بود.

هر صبح نقابِ خوبی به چهره می‌زد و هر شب آن را کنار تختش می‌گذاشت
خسته از نقشِ فرشته‌ای که هرگز نبود.

روز به روز از سپیدیِ بال‌هایش کاسته می‌شد و پشتِ لبخندهای تمرین‌شده‌اش، نفرتی قدیمی جولان می داد.

در مردابِ ذهنش فقط یک «خود» بود.

خودی برتر از همه
خودی که هیچ‌گاه اشتباه نمی‌کرد
خودی که همیشه حق را به نام خود سند می‌زد.

برایش فرقی نداشت قربانی چه کسی باشد؛ دوست، خواهر، برادر، یا هر قلبی که هنوز می تپید و توانِ اعتماد کردن داشت.
گاهی نقابش را جا می گذاشت.
مثلا زمانی که منفعت، عجله به جانش می‌انداخت. آن لحظه دیگر جایی برای ادب باقی نمی‌ماند و تعارف ها کنار می رفت .

زبانش بی‌پرده و روزگار نو صریح آنچه در قلب بود را تکرار می کرد :

«همه باید مطابق خواسته‌ی من رفتار کنند.»
« من همیشه حق دارم»
« من مصدوم ضرباتتان هستم»
من …
من…..
و من……