#مسمط- شماره ۲۳ بسمه اللطیف حس مهر تضمین غزل شماره ۱۷۰ دیوان سعدی شیرازی ۱ سحرگاهان خورشید قصد آسمان می‌کند و طلوع مهر از شکوه و جلال جان نشان می‌دهد. در این لحظه، دل من سرشار از شور و شوقی بی‌کران است. «غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد جوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان دارد» ۲ هر کس که در راه عشق سر تسلیم می‌ساید، آگاهانه و هشیار به دام حوادث می‌آید. او را چه باکی از فتنه‌ای که بر فتنه‌ای دیگر افزوده شود؟ «مرا...
در شب پر آشوب عشق، چشمان تو مرا به خود خیره کرد. قلب ساده و مشتاق من، در حصار جسمی که سهم تو نبود، شعله‌ور شد. عقل من، با منطق جنون، بر دار سوخت و خاکستر شد. شعر خواندم، اشک ریختم و سرانجام رسوا گشتم. در مسیر رفتن تو، دستم به هر دیواری آویخت و سوخت. پس از تو، هر لحظه‌ام در انتظار مرگ گذشت. در قمار تلخ سرنوشتی که اجباری شد، وجودم سوخت. بی‌خبر از حال من رفتی، و شهر بی‌گناه در پامنا موبایل برابر چشمان خسته‌ی این...
بوسه بر لب‌هایم می‌زد، اما خالی از احساس بود؛ گویی بر لبان ترش، وسواسی پنهان داشت. خواستم دلم را به گیسوان دلربایش گره بزنم، اما وقتی دست به زلفش بردم، چه بگویم؟ گویی همه چیز بر باد رفته بود. گونه‌هایش مانند هلویی رسیده، زیبا و آبدار بود و رنگ چشمانش، یادآور باغی پر از گیلاس. همین که خواستم در آغوشش بگیرم، صدها تیغ بر جانم نشست؛ گویی مژگانش به آغوش کشیدن حساس بود. ابروانش را نوازش کردم و زخمی شدم؛ جنس ابرویش، تیز و برنده چون داس بود. برای...
از هر سطر و کلمه شعرهایت با دقت مراقبت مود لاین کن؛ زیرا این اشعار، پلی هستند که دنیای درونی تو را به جهان بیرون پیوند می‌دهند. این مردمی که من می‌بینم، پس از مرگ تو، حتی واژه‌هایت را نیز ستایش خواهند کرد. بگذار آیندگان، سال‌ها بعد، هنگامی که در اقیانوس‌های عمیق اندیشه‌های تو غرق شدند، مسحور تماشای صدف‌های نرگسی کلامت شوند…
مرا در ماه مهر به این دنیا آوردند تا چشمانم را به نظاره کوچ غریبانه قوهایی بگشایم که از فرمان خزان زودرس بالادستان می‌رفتند. آمدم تا اندوه پژمردن غنچه‌ها دانلود فیلم هندی را در چهره دشت ببینم، اما هیچ رغبت و رضایتی در کار نبود! باید لبخند می‌زدم به نزاع پاییز و پروانه، تا بیاموزم چگونه دل بکنم، حتی در اوج عاشقی. باید گوش‌هایم را باز می‌کردم، حتی برای شنیدن شیون بید از تکرار تازیانه باد بنیان‌کنی که باغ را به کام خزان می‌کشاند، تا به ظلمی بی‌عدالتی عادت...
من تشنه خون زنده‌ام، خونی تازه که از رگ بریده حیات شره می‌کند. آیا سر بریدن گوسفندان را دیده‌ای؟ دیده‌ای که خون پامنا موبایل چگونه می‌جهد و پخش می‌شود و سطح تیره آسفالت را سرخ می‌کند؟ من به پاچه‌ها و چشم‌ها تن نمی‌دهم، هیچ چیز جز جگر این جنون تشنه را شفا نمی‌دهد – لخته‌های خونی که در جگر شناورند – خام، خام، خام، خام؛ خام؛ مثل طعم گردن غزال زیر چنگال‌های وحشی پلنگ. خام؛ مثل تکه‌های قلب گورخر در ضیافت شبانه شغال‌ها. خام؛ مثل لخته‌های خون چلچله لابلای...
