شعر و ادب

صدای خانه‌ (روایتی از نبض پنهان خانواده)

صدای خانه‌ (روایتی از نبض پنهان خانواده) آیا تا کنون به صدای خانه‌تان گوش داده‌اید؟ نه صدای تلویزیون یا ماشین لباسشویی، بلکه صدای واقعی انسانها. آهنگی که فرزندتان زیر لب زمزمه می‌کند، ریتم خنده‌ای که از آشپزخانه بلند می‌شود، یا آن سکوتِ سنگینی که انگار فریاد می‌زند. به عنوان یک والد، یک همسر، یا یک هم‌خانه، قبول دارید که صدای خانه یک فاکتور تجملی نیست بلکه یک شاخص حیاتی است؟ شاید بشود گفت صدای خانه، نبض سلامت روح و روان یک خانواده است. اگر در خانه‌تان صدای خنده بر...

خط شکن (سیزدهم تا شانزدهم)

خط شکن (سیزدهم تا شانزدهم) روز سیزدهم (رقابت فلاکت) تقریبا همه ما در یک نقطه یا برهه‌هایی از زندگی‌مان این احساس را داشته‌ایم که در بدترین حالت زندگی‌خود که از قضا نسبت به بدترین حالت زندگی افراد دور و برمان برتری هم دارد، قرار داریم. بدتری که برتر است بر بدتر دیگران! در آن نقطه از زندگی شاید واقعا این موضوع واقعیت داشته باشد. بهرحال هرکدام از ما قادر به برقراری ارتباط عمیق با تعداد محدودی از انسان‌ها هستیم و همین دایره محدود باعث می‌شود که زندگی‌ های محدودتری...

چگونه باور ساخته می شود؟

چگونه باور ساخته می شود؟ چگونه باور ساخته می‌شود؟ ذهن، روایت و معماری معنا در بهار سال ۱۸۴۸، در روستای هایدزویل در ایالت نیویورک، دو خواهر نوجوان به نام‌های مارگارت و کیت فاکس ادعا ویا بلاگ کردند که می‌توانند از طریق صداهای ضربه‌مانند با موجودی نامرئی ارتباط برقرار کنند. این ادعا به‌سرعت توجه عمومی را جلب کرد و به یکی از رویدادهای مهم در شکل‌گیری جنبشی تبدیل شد که بعدها با نام اسپریچوالیسم مدرن شناخته شد. اما اهمیت این ماجرا فقط در این پرسش خلاصه نمی‌شود که آیا آن...

در محضر خداوند متعال

در محضر خداوند متعال در محضر خداوند متعال **حضور و آرامش** ناراحتید؟ احساس دلتنگی می‌کنید؟ من فقط به اندازه‌ی یک دعا با شما فاصله دارم؛ با من حرف بزنید… خدا در قلب توست، ولی تو در آسمان به دنبالش می‌گردی. سخن گفتن با خدا مانند صحبت کردن با یک دوست پشت تلفن است؛ ممکن است او را نبینیم، اما می‌دانیم که دارد گوش می‌دهد. با هیچ بارانی، ردِ پایت از کوچه‌های قلبم پاک نمی‌شود. هر صبح که پلک‌هایت را باز می‌کنی، فصل جدیدی از زندگی ورق می‌خورد؛ سطر اول...

اتاق بینهایت (بخش۱)

اتاق بینهایت (بخش۱) دخترک بار دیگر چشمهایش را بست و زیر لب همین چند جمله را نجوا کرد: ((چشمهایم را بستم شاید طور دیگری در خواب دیده باشم گوشهایم را شستم شاید طور دیگری شنیده باشم دستهایم را در خاک و گِل مدفون کردم شاید خودم را طور دیگری سبز دیده باشم پاهایم را به زنجیرِ عمد کشیدم تا شاید طور دیگری راه رفته باشم اما مگر می‌شود !؟ با زمان طور دیگری زیست و زمین را طور دیگری خواست؟)) و در آخر نجوایش را با نا امیدی پایان...

فرشته ای که نبود

فرشته ای که نبود پشتِ بال‌های سپیدش، سیاهیِ عمیقی نفس می کشید. خنده اش صدای نفرت داشت. دلش بزرگ بود ، آن‌قدر بزرگ که سال‌ها زباله دانِ دروغ، ریا و خودخواهی شده بود. هر صبح نقابِ خوبی به چهره می‌زد و هر شب آن را کنار تختش می‌گذاشت خسته از نقشِ فرشته‌ای که هرگز نبود. روز به روز از سپیدیِ بال‌هایش کاسته می‌شد و پشتِ لبخندهای تمرین‌شده‌اش، نفرتی قدیمی جولان می داد. در مردابِ ذهنش فقط یک «خود» بود. خودی برتر از همه خودی که هیچ‌گاه اشتباه نمی‌کرد خودی...