شعر و ادب

رباعیات دلنشین

رباعی 🌻 ای عشق، مرا دوباره عاشق بنویس!با آینه ی درد، موافق بنویس ای عشق، برای من، اگر فرصت شداز داغ نگفته ی شقایق بنویس! ای مثلِ یک آهِ خسته؛ در چشمانم!بی تو چه غمی نشسته در چشمانم می شد به سیاهیِ دلم پی ببریاز پنجره های بسته؛ در چشمانم گفتی نه چنین است و چنان؛ گفتم چشمگفتی که نه این است و نه آن؛ گفتم چشم گفتی به هوای دل من اوج بگیرمانند پَری در آسمان؛ …گفتم چشم! من منتظر آمدن پاییزممی بینی اگر مست و خیال سایت...

گهواره پر تلاطم

این جهان برایم گهواره‌ای پر تلاطم بود تجربیات تلخ و شیرین داشتم، اما همه چون رؤیا گذشت به خاطر دارم شهری را که در خواب دیدم، با مردمان بی‌شمار ولی خرید بک لینک دائمی در آنجا، انسانیت همچون طلا کمیاب بود

مجموعه‌ای از اشعار کوتاه

سلام و وقت بخیر در ادامه، چند شعر کوتاه از زانا کوردستانی را می‌خوانیم: (۱)کلاغ‌ها به مزرعه بازگشتنددر غروبی تیره و تار،بر سر و شانه‌های مترسک نشسته‌اندبی‌اعتنا به فریاد اعتراض‌آمیز کشاورز.آنها مجله علمی آموزشی به مترسک‌ها خو گرفته‌اندبه سروصدای کشاورز و همسرش،به پاییزهای بی‌حاصلو زمستان‌های بی‌پایان.اکنون سال‌هاستکلاغ‌ها به حکمرانی بر مزرعه عادت کرده‌اند… شب‌ها گرازها گله گلهبه مزارع هجوم می‌آورندمردان و زنانبر طشت‌ها می‌کوبند.آنها به این صداها عادت دارندگرازها به تفنگ ساچمه‌زنی خو گرفته‌اندو به محصولات لذیذ مزارع نیز. ما از سر ناچاریبه هیاهوی کلاغ‌هابه غارتگری گرازهاعادت کرده‌ایمعادت داریم....

ماجرای حسین

عرش الهی در غم حسین (ع) ماتم‌زده است و زمین در عزای او اشک می‌ریزد. قلب زمین از ندای «هل من ناصر ینصرنی» او شکست و آسمان وفایی بهتر از وفای او به خود ندیده است. سرش جدا شد و بر نیزه‌ها لبش به سخن گشود؛ یقین دارم که دعای او به ما خواهد رسید. هیچ چشمی توان نگه‌داشتن اشک ندارد، برای عاشقی که دلش در رثای حسین (ع) جا مانده است. زمان و تمام هستی عزادارند؛ حتی خداوند بر سر بی‌جسم و جان حسین (ع) گریست. دستانم برای...

مناجات

به نام آنکه هستی داد هستی نباشد دست از او بالای دستی در آن ساعت که دنیا را بنا کرد درِ گنجینه اش بر خلق وا کرد پدید آورد از هیچ این جهان را عطا کرد انس و جن و حوریان را کـــرامت کـــرد ایـــزد با اشــــاره که در بالاست باغی از ستاره که خلقت کردن او آنچنان بود به شش روز آفریده آنچه موجود ز گلزارش چه گلهایی جدا شد که آن گل ها به نام انبیاء شد چنان در ذات پاکش جلوه گر شد که معصومین پاک...

سکوت

شکسته‌تر شده در شهر، اعتبارِ سکوت دوباره همهمه‌ای خفته در حصارِ سکوت به نانِ گندمِ ایمان، هجومِ تاول خورد جماعتی شده درگیرِ انتحارِ سکوت شبی که سفرهٔ خالی، به سفره‌چی می‌گفت: ببر به حجلهٔ تردید، شاهوارِ سکوت! کدام دست، تبر را به نوبهاران داد؟ که سهمِ شاخه نشد، غیرِ انکسارِ سکوت عدالت است که ایرونی سنتر بر دارِ واژه‌ها مصلوب و یا منم که دویدم در انتظارِ سکوت؟ میانِ این‌همه تزویر، زنده باید ماند به تیغِ واژه دریدیم، پود و تارِ سکوت مگو که راهِ رهایی، دعایِ زیرِ لب...