شعر و ادب

خوابِ بی‌هوشی

همان ایستگاه خلوت بود که به من گفتی: «آقا، ساعت چند است؟» و من دستپاچه جیب‌هایم را گشتم. ….. دو قطار از راه رسیدند؛ یکی سوی طلوع می‌رفت و تو را تا اشراق پروانه‌ها می‌برد. دیگری اما به جانب تاریکی اندوه خزید؛ آنجا که بر صندلی پاره‌ای نشستم، در واگنی کنار خضر نبی. از او پرسیدم: «آقا، ساعت چند است؟» ـ بخواب، جوان! مگر بُراق را به احمد اجاره داده‌ای؟ به ایستگاه نخست رسیدیم. صدای چکاچک شمشیرها هوش را از سر سکوت ربوده بود. سپاه آهن و آتش، سرنوشت...

امیرالمومنین (ع)؛ مراد عاشقان

من رهگذری سرگردان در کوی شما هستم، ای مقصد و مراد دلدادگان، جانم فدای شما باد. ذره‌ای ناچیزم که شیفته خورشید وجود شما شده‌ام؛ دلم به آفتاب درخشان شما پناه آورده است. اگر گروهی برای حج عمره احرام بسته‌اند، من با عشق و ارادت، ایوان شما را طواف کرده‌ام. پس از نام خدا، مادرم نام شما را به من آموخت و من از کودکی به دامان پرمهر شما توسل جستم. تا زمانی که امید به دیدار چشمان شما دارم، عمر من بدون وصل شما جز هجران و فراق، لطفی...

دختری از جنس پاییز و باران

من از جنس سکوتی عمیق هستم، آنگاه که کلمات در قلبم جوانه می‌زنند. عاشق پنجره‌ام، همان پنجره‌ای که صبح را به خانه خسته روحم فرا می‌خواند. با یک فنجان خیال، قدم‌زنان در کوچه‌های خاطره، آواز گذشته را زمزمه می‌کنم. دلم را به مهتاب می‌سپارم، به درختی که رازهایش را آرام در گوش باد نجوا می‌کند. من همانم که زخم‌های زندگی را با نخ امید به پیراهن فردا دوخته و آن را به چراغی برای روشن کردن راه تبدیل کرده‌ام. و از پاییز آموختم زیبایی رفتن و شکوه دوباره روییدن...

نه، این‌گونه آبرومندانه نیست!

چشمانت بی‌پروا دل را ویران می‌سازد،پس با لبخندت در این خرابه آتش مزن، نه! دست در دست غزل‌ها، با خاطرات می‌روی،همگام با بی‌وفایی، اما نه آبرومندانه! هر کاری می‌خواهی بکن، جز کمین با زلفت،التماست جالب فا می‌کنم، این یکی را شانه مزن، نه! تو همان نسرین باغی، حرف پشتت بسیار است،هیچ‌کس هرگز پروانه من نخواهد شد، نه! یا مرا بران، یا بخوان، یا بگو گم شوم،هر جا بگویی می‌روم، اما از در میخانه، نه! خواب‌هایم میدان دیوانه‌بازی‌های توست،یک لحظه، آیا در شب کاشانه غوغا نمی‌کنی؟ پایکوبان با هر غریبه...

جدایی و دلتنگی

با وجود آنکه دشمن جانم شده‌ای، هنوز هم در قلب منی. ای باغ آرزوهایم که اکنون در برابر چشمانم قرار داری، ما دست رد به سینه بیگانگان می‌زنیم، اما تو هر لحظه به بتی تازه دل می‌بندی. چشمان سیاهت هنوز هم افسونگر است؛ هر که گفت جادوی تو باطل است، خام و نادان بود. با هر بهانه‌ای از آشیانه‌ام پر کشیدی و رفتی. آیا ای دوست، به حرمت نمک و دوستی‌مان پایبندی؟ من تنها و بی‌تکیه‌گاه، میان زمین و هوا مانده‌ام. دریغا که ای یار، از عذاب و رنج...

بارش اشک‌های عاشقانه

ای که حضورت ساخت بنر تبلیغاتی در دلم غوغایی برپا کرده، تا کجا از من دور شده‌ای؟ رد پایت در هر سو نمایان است و دریای غم تو مرا در خود غرق کرده است. جز خیال دیدنت، هیچ دستاوردی نداشته‌ام؛ هیچ و هیچ. پشت ابری که پیوسته در گذر است، در قفسی تنگ اسیرم و از خود بی‌خبر. چشمان اشک‌بار و ناچیز من، شیفته تماشای غزل‌های تو شده‌اند. با چه زبانی می‌توانم این همه جنون و مشکلاتم را بیان کنم؟ شعر گفتن گناه نیست، کار بزرگی هم نیست؛ اما...