شعر و ادب

دختری از جنس پاییز و باران

من از جنس سکوتی عمیق هستم، آنگاه که کلمات در قلبم جوانه می‌زنند. عاشق پنجره‌ام، همان پنجره‌ای که صبح را به خانه خسته روحم فرا می‌خواند. با یک فنجان خیال، قدم‌زنان در کوچه‌های خاطره، آواز گذشته را زمزمه می‌کنم. دلم را به مهتاب می‌سپارم، به درختی که رازهایش را آرام در گوش باد نجوا می‌کند. من همانم که زخم‌های زندگی را با نخ امید به پیراهن فردا دوخته و آن را به چراغی برای روشن کردن راه تبدیل کرده‌ام. و از پاییز آموختم زیبایی رفتن و شکوه دوباره روییدن...

نه، این‌گونه آبرومندانه نیست!

چشمانت بی‌پروا دل را ویران می‌سازد،پس با لبخندت در این خرابه آتش مزن، نه! دست در دست غزل‌ها، با خاطرات می‌روی،همگام با بی‌وفایی، اما نه آبرومندانه! هر کاری می‌خواهی بکن، جز کمین با زلفت،التماست جالب فا می‌کنم، این یکی را شانه مزن، نه! تو همان نسرین باغی، حرف پشتت بسیار است،هیچ‌کس هرگز پروانه من نخواهد شد، نه! یا مرا بران، یا بخوان، یا بگو گم شوم،هر جا بگویی می‌روم، اما از در میخانه، نه! خواب‌هایم میدان دیوانه‌بازی‌های توست،یک لحظه، آیا در شب کاشانه غوغا نمی‌کنی؟ پایکوبان با هر غریبه...

جدایی و دلتنگی

با وجود آنکه دشمن جانم شده‌ای، هنوز هم در قلب منی. ای باغ آرزوهایم که اکنون در برابر چشمانم قرار داری، ما دست رد به سینه بیگانگان می‌زنیم، اما تو هر لحظه به بتی تازه دل می‌بندی. چشمان سیاهت هنوز هم افسونگر است؛ هر که گفت جادوی تو باطل است، خام و نادان بود. با هر بهانه‌ای از آشیانه‌ام پر کشیدی و رفتی. آیا ای دوست، به حرمت نمک و دوستی‌مان پایبندی؟ من تنها و بی‌تکیه‌گاه، میان زمین و هوا مانده‌ام. دریغا که ای یار، از عذاب و رنج...

بارش اشک‌های عاشقانه

ای که حضورت ساخت بنر تبلیغاتی در دلم غوغایی برپا کرده، تا کجا از من دور شده‌ای؟ رد پایت در هر سو نمایان است و دریای غم تو مرا در خود غرق کرده است. جز خیال دیدنت، هیچ دستاوردی نداشته‌ام؛ هیچ و هیچ. پشت ابری که پیوسته در گذر است، در قفسی تنگ اسیرم و از خود بی‌خبر. چشمان اشک‌بار و ناچیز من، شیفته تماشای غزل‌های تو شده‌اند. با چه زبانی می‌توانم این همه جنون و مشکلاتم را بیان کنم؟ شعر گفتن گناه نیست، کار بزرگی هم نیست؛ اما...

مسمط «حس مهر» با تضمین غزل سعدی

#مسمط- شماره ۲۳ بسمه اللطیف حس مهر تضمین غزل شماره ۱۷۰ دیوان سعدی شیرازی ۱ سحرگاهان خورشید قصد آسمان می‌کند و طلوع مهر از شکوه و جلال جان نشان می‌دهد. در این لحظه، دل من سرشار از شور و شوقی بی‌کران است. «غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد جوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان دارد» ۲ هر کس که در راه عشق سر تسلیم می‌ساید، آگاهانه و هشیار به دام حوادث می‌آید. او را چه باکی از فتنه‌ای که بر فتنه‌ای دیگر افزوده شود؟ «مرا...

منطق جنون

در شب پر آشوب عشق، چشمان تو مرا به خود خیره کرد. قلب ساده و مشتاق من، در حصار جسمی که سهم تو نبود، شعله‌ور شد. عقل من، با منطق جنون، بر دار سوخت و خاکستر شد. شعر خواندم، اشک ریختم و سرانجام رسوا گشتم. در مسیر رفتن تو، دستم به هر دیواری آویخت و سوخت. پس از تو، هر لحظه‌ام در انتظار مرگ گذشت. در قمار تلخ سرنوشتی که اجباری شد، وجودم سوخت. بی‌خبر از حال من رفتی، و شهر بی‌گناه در پامنا موبایل برابر چشمان خسته‌ی این...